Түнгі тұман көшеңі құшады.
Жел жапырақтынсыз қозғайды.
Көне үйлердің қара көлеңкесі
өткен күннің үнін
оятады.
Ол келеді үнсіз көшелермен.
Өзін ешбір жанға білдірмей.
Ескінің өшкен іздерімен
жоғалған
бір сезімді іздейді.
Ай қарайды мұңлы аспанға.
Түнсіз шертеді баяу ғана.
Ол тіріліктен алыстап қалған өткен күнге жол жоқ енді оған.
Мәңгілік түн, мәңгілік мұң, жалғыздыққа тұтқын болған күн.
Мұз жүректе сөнген сезім, өткен өмір өшкен елес.
Мәңгілік түн, үнсіз әлем, кім оған екен іске шеlem?
Таңды күтіп, таңға жете алмай, көлеңкеде қалған бейне.