Qarg‘ani ko‘zini qarg‘a cho‘qimas.
Bir-birin sotmaydi sirini ochmas.
Pastdagi lar yig‘lasa hech kim eshitmas.
Tepada o‘tirgan
bir-birin sotmas.
Katta kursilarda kerilib o‘tirar.
Xalqning dardlarini uzoqdan ko‘rar.
Oddiy odam non deb eshikka borar.
Amaldorlar esa dasturxon yozar.
Biri va’da berar, biri qasam ichar.
Biri shirin gaplar bilan ko‘ngilni ochar.
Saylovdan keyin kim xalqni eslar.
Mansabga yetgach, ko‘p narsani unutar.
Qani insof? Qani adolat? Nega qimmat bo‘lib ketdi halollik.
Xalqning ko‘z yoshidan qurilgan taxt.
Bir kun so‘rarmikan o‘zidan hisob.